Terug

G20 : geen tijd verliezen !

G20 : geen tijd verliezen !

Vakbond ABVV | Phillip Jennings - Bernadette Ségol - Michel Sapin - Rudy De Leeuw

De regeringsleiders van de landen van de G20 (de 20 rijkste geïndustrialiseerde landen + Europa) komen op 18 en 19 juni samen in Los Cabos (Mexico).
Dat is meteen de gelegenheid voor de L20 (een groep van vakbondsverantwoordelijken van deze 20 landen), om ook samen te komen en de belangen van de werknemers te verdedigen.

 Lees de blog
 

Geen tijd te verliezen!

De G-20 moet dringend ingrijpen op het vlak van de tewerkstelling: wereldwijd zijn zowat 200 miljoen mensen getroffen door werkloosheid. Volgens de OESO en de IAO zouden tussen nu en 2015 jaarlijks 21 miljoen jobs moeten gecreëerd worden om terug het (werkloosheids)niveau van voor de crisis te bereiken.

De internationale vakbondsbeweging de roept de G20 op om dringend actie te ondernemen en wijst op de inconsistentie van het beleid van verschillende regeringen: ze leggen wel allerlei verklaringen af, maar ondernemen geen of onvoldoende stappen om de economie terug op gang te trekken, de recessie te bekampen en nieuwe tewerkstelling te creëren.

De vakbonden benadrukken de nood aan kwaliteitsvolle jobs, groene jobs en jobs voor jongeren. Concrete investeringen zijn nodig om ecologisch verantwoorde infrastructuren en jobs te creëren.

Om hun eisen kracht bij te zetten, stelde de L-20 een verklaring op
 Verklaring van de L-20 (Frans)

 

Blog Rudy De Leeuw

ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw is in Mexico voor de L20 en G20. Hij blogt over zijn ervaringen.
 

Openingsdiscussie
IMF-topvrouw herhaalt besparingspleidooi, IAO-topman steekt hart onder de riem

De L20 is gestart. De inleidende discussie wordt gekleurd door de Mexicaanse vakbond die de toenemende precarisering (meer tijdelijke en onzekere arbeidscontracten, lagere en onvoldoende lonen, minder collectief onderhandelde arbeidsvoorwaarden, lagere bescherming) aanklaagt. De Indonesische collega’s drukken hun ongerustheid uit over de druk van het IMF om meer en meer te flexibiliseren, ook in de landen met een uitgebouwd sociaal model, zoals in Europa, waar voorheen dit model als voorbeeld diende.

 

De voorzitter van het IMF, Christine Lagarde, antwoordt dat ze wel degelijk oog heeft voor de mening van de vakbonden. Ze juicht de verbeterde samenwerking tussen de IAO en het IMF toe. Wat haar zorgen baart is het gebrek aan economische groei, wereldwijd amper 3,5%. Ze wil bestuderen of en hoe sociale bescherming kan samengaan met de economische politiek van het IMF. Om de groei in Europa te versterken wil ze de arbeidsmarkt en de pensioenen hervormen. Ook hier horen we alweer het vernietigende besparingspleidooi. Zucht. Wie gelooft dit nu nog? De tussenkomsten volgen zich in sneltreinvaart op, maar er is te weinig tijd voor een echt debat.

 

Gelukkig spreekt Juan Somavia ons nog wat moed in. In afwachting van de officiële aanstelling van Guy Ryder in september, blijft Juan plichtbewust en actief zijn taken als directeur-generaal van de IAO opnemen. Morgen zit hij mee aan tafel van de G20. Hij zegt dat we moeten doorzetten en tegen de stroom van de neoliberale besparingspolitiek in moeten blijven roeien. Hij herinnert ons aan het Global Jobs Pact, een rechtvaardig alternatief om uit de crisis te geraken en het akkoord over een wereldwijde ondergrens van sociale bescherming dat werd afgesloten op de IAO-conferentie van eerder deze maand. En we mogen het geloof in de recepten van het sociaal pact, dat Europa na 30 jaar crisis en twee wereldoorlogen uit de miserie hielp, niet verliezen.

Vakbond ABVV | Chirstine Lagarde - Fred Van Leeuwen

Fred Van Leeuwen van Education International, de wereldwijde onderwijsvakbond, overhandigt Lagarde een studie over rechtvaardige belastingen, tax havens (belastingparadijzen, veilige havens op vlak van belastingen voor bedrijven) en de financiering van openbare diensten.  
 

Syndicale vrijheden vs. schizofrene werkgevers

De eerste bilaterale contacten worden georganiseerd. De Mexicaanse regering heeft het verloop in handen. De premier stevent volgende week op verkiezingen af, en heeft uiteraard electorale bedoelingen, maar hierdoor hebben onze syndicale collega’s ook druk kunnen uitoefenen op de agenda. Het wordt vooral zaak om een definitieve en constante rol vast te leggen voor de L20 naast de G20. Zo zou een permanent secretariaat voor de L20 kunnen vermijden dat we telkens opnieuw moeten beginnen onderhandelen met de minister van Arbeid van het volgende gastland van de G20.


We blijven hameren op het recht op collectieve onderhandelingen en syndicale vrijheden. Een akkoord met B20 (Business 20 – de werkgevers), over een gemeenschappelijke verklaring wordt een harde dobber. Zijn de werkgevers(organisaties) schizofreen? Na de boycot van de Normencommissie op de IAO-conferentie, detecteren we nu wél de wil om tot een gemeenschappelijke verklaring te komen. Hebben ze echt het licht gezien? Of is de syndicale en politieke druk opgevoerd, zodat ze afzien van de confrontatiepolitiek en de sociale oorlog? Wij syndicalisten zullen in ieder geval niet afzien van onze syndicale rechten. Hoe zouden we anders vrije vakbonden kunnen organiseren in Polen, in Zuid-Afrika, in Myanmar,... ?

 

Oude wijn in oude zakken

Het debat met Angel Gurria (OESO) en Pascal Lamy (WHO) is ontgoochelend. Het is zelfs geen oude wijn in nieuwe zakken, het is oude wijn in oude zakken. Ze staan zogezegd voor groei en werk. Maar welke groei? Welk werk?
Nog steeds geloven ze blind in concurrentie, liberalisering, exportgeleide groei en globalisering. Heeft globalisering dan echt geen limieten?

Exportgeleide groei zal enkel tot verdere loonconcurrentie en dus sociale dumping leiden. Realiseren ze zich niet dat 6,5 miljoen Duitsers aan een nettoloon werken van 4 tot 6 euro? Dat de Duitse vakbond nu opkomt voor een minimumloon van 8,5 euro?

Wij willen kwaliteitsvolle tewerkstelling: goedbetaalde en werkbare groene jobs! Waar eindigt de ongeremde en onbetaalde flexibiliteit? Acht uur werken per dag moet toch blijven volstaan om waardig te kunnen leven? Meer investeringen in de reële economie zijn mogelijk en betaalbaar: strijd verder tegen belastingsparadijzen, voer een financiële transactietaks in, laat inkomens uit kapitaal bijdragen tot het herstel van de banken, ...

Vakbond ABVV | Gesprek met EU-president
Bernadette Ségol (EVV) in gesprek met EU-president Herman Van Rompuy

Gesprek met EU-president

De vakbonden zullen dan toch EU-president Herman Van Rompuy ontmoeten. Bernadette Ségol, algemeen secretaris van het Europees Vakverbond, heeft naast mezelf ook Brendan Barber, de topman van de Engelse vakbond TUC, en John Evans, de topman van TUAC (Trade Union Advisory Committee – overleg- en adviescomité van de vakbonden in de OESO), uitgenodigd. Stipt op tijd starten we de vergadering en we gaan direct af op doel: “Wat met Griekenland? Komt er een gemeenschappelijke strategie van groei en kwaliteitsvolle jobs om uit de crisis te geraken?"

Van Rompuy zal misschien opgelucht zijn met de nakende coalitievorming in Griekenland en het vermijden van een catastrofe voor de eurozone, maar wij verwachten dat de EU opnieuw naar Griekenland trekt, enige openheid en bereidheid toont om de dodelijke en vernederende besparingspolitiek aan te passen. De Grieken moeten de kans krijgen uit het dal te kruipen, echte perspectieven op beterschap krijgen, en de rijken moeten hun belastingen betalen in plaats van te vluchten met hun kapitaal.

We herhalen dat euro-obligaties een oplossing bieden en dat de arbeidsmarkt drastisch hervormen niet zomaar tot groei leidt. En zo komt de sociale kwestie op tafel: wat doet Europa nu voor de vrijheid van onderhandelen, voor een sterke sociale zekerheid en bescherming? En vooraleer Van Rompuy het beseft praten we over het democratisch draagvlak van de EU en hoe we de Commissie democratisch kunnen controleren.
Tot slot overhandigen we nog de standpunten van de L20, de opiniepeiling van het IVV, en onze opmerkingen over de tekst van de G20. 

 

Zinvol overleg

We onderhandelen om tot een gemeenschappelijk tekst L20 – G20 te komen. We zullen slechts op enkele punten een akkoord kunnen sluiten, de kloof tussen werkgevers en vakbonden is diep, maar iedereen is ervan overtuigd dat we niet tot de volgende top kunnen wachten, tot het aantal werklozen nog groter is.
Na een zinvolle discussie spreken we af enkele elementen uit te werken:

  • creatie en bescherming van productieve werkgelegenheid
  • werk voor jongeren (en niet “Fire the mother to hire the son")
  • versterking van sociale bescherming door in elk land een basis van sociale bescherming uit te werken, door werk en economie te formaliseren
  • sociale dialoog versterken in tijden van crisis

Lees en download de gemeenschappelijke verklaring L20 - G20

Vakbond ABVV | Phil Jenkins- Bernadette Ségol - Michel Sapin - Rudy De Leeuw
Phillip Jennings (UNI - wereldwijde dienstenvakbond), Bernadett Ségol (Europees Vakverbond), Michel Sapin (Frans minister van Arbeid) en ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw 
 

 Helemaal op't einde van de top volgt plots nog een beperkt ultiem overleg tussen de regeringsleiders en vertegenwoordigers van de vakbonden (L20) en werkgevers (G20). Hopelijk hebben de regerinsleiders de syndicale boodschap toch nog snel begrepen...