Opluchting, maar vooral woede
Er is eindelijk een regering, maar wij blijven protesteren tegen de onrechtvaardigheid van de aangkondigde maatregelen.
Oef!
Oef! Na 535 dagen crisis was de eerste reactie van iedereen er een van opluchting. Er is een akkoord over de Staatshervorming en we kunnen nu alleen maar hopen dat er gedurende een aantal jaren niet meer over BHV gesproken zal worden. De splitsing van het land werd vermeden, althans voor de onmiddellijke toekomst. En zelfs al roept de N-VA nog zo luid, momenteel zit ze in het hoekje gedrumd.
Oef! We hebben eindelijk een regering om het land door de storm te loodsen. Het gevaar van een nieuwe afnotering van ons land door de ratingagentschappen neemt enigszins af, vooral na het succes van de Staatslening, waardoor aan de institutionele beleggers een duidelijke boodschap werd gegeven: “Jullie zijn niet de enigen op de markt. Er is ook de concurrentie van het privé spaarwezen. Stop dus met tegen ons te speculeren … “.
Oef! Ook het gevaar voor een Europese sanctie ebt stilaan weg, zelfs al is de prijs daarvoor de onderwerping aan de "aanbevelingen" van Europa, nl. een besparingsplan en zuiver ideologische "structurele hervormingen" op het vlak van de pensioenen, de werkloosheid en de openbare diensten.
Oef! Er werd niet geraakt aan de index, noch aan de pensioenleeftijd van 65 jaar.
Bijkomende reden van tevredenheid voor een deel van de linkerzijde: voor de eerste keer sinds 38 jaar is er opnieuw een socialist die eerste minister wordt.
Onverantwoordelijk?
Wat kan men in de huidige crisisomstandigheden nog meer van het leven verwachten? Waarom die agitatie, die betogingen, dat dreigen met stakingen? Je moet echt wel onverantwoordelijk zijn als je de broze evenwichten, die na maandenlange onderhandelingen en gestook in de loopgraven, tot stand gekomen zijn, op de helling wil zetten, toch?
Dat is wat men ons zegt: wat wij doen is onverantwoord, wij beseffen niet hoe ernstig de situatie is, wij zijn de behoudsgezinden die tegen gelijk welke hervorming zijn.
Als wij protesteren, dan is het omdat de verpakking voor ons niet volstaat. Nu de eerste reacties na maanden van ontmoediging en ongerustheid zijn gaan liggen, moeten we de inhoud van de maatregelen bekijken. En wij stellen vast dat er cadeaus gegeven worden aan de liberale partijen en diegenen die zij verdedigen. Aan de werknemers en aan de middenklasse die de liberalen zeggen te verdedigen, worden echter geen geschenken gegeven. Die zogenaamde hervorming van de werkloosheid, het brugpensioen, de pensioenen …, dat is geen hervorming maar regelrechte sociale en maatschappelijke achteruitgang!
Ja, er was een regering nodig. Ja, de overheidsfinanciën moeten gesaneerd worden, en de schuld moet verlaagd. Wij betwisten dat principe niet. Maar wel de manier waarop. We klagen de onrechtvaardigheid van de maatregelen aan, die niet alleen de werknemers zullen treffen, maar ook de werklozen, de gepensioneerden, de jongeren, de zieken, de werknemers uit de openbare diensten, en de openbare diensten zelf.
De blauwe stempel
Wij betwisten de liberale logica die de onderhandelingen overheerste, nl. hakken in de Staatsbegroting en de sociale zekerheid, om de bijdrage van de kapitaalinkomens te kunnen verlagen. Wij betwisten dat dit een evenwichtige begroting is. Het is niet omdat men de bal in het midden legt, dat het evenwicht bereikt wordt. Het is niet omdat "iedereen zal betalen" dat dit rechtvaardig is.
De begroting zou evenwichtig geweest zijn als in de eerste plaats diegenen die voor de crisis verantwoordelijk zijn, nl. de banken, harder waren aangepakt. Als men de grote vermogens, de inkomens uit kapitaal meer had doen bijdragen. Als men de nucleaire rente nog zwaarder had belast. Als er komaf gemaakt was met de notionele intrestaftrek die ontzettend veel geld kost, maar geen banen oplevert. Als men de belastingontduiking krachtdadig had aangepakt in plaats van amper één tiende van de totale fraude te willen recupereren.
Minder erg maar slecht
Daarnaast pikt men miljarden van de sociale zekerheid. Onder de mom van hervormen – zelfs al brengt dat weinig op voor de begroting – bestraft men de werklozen, de jongeren zonder werk die weinig uitzicht op werk hebben aangezien men een nakende recessie aankondigt. De oudere werknemers zullen langer aan de slag moeten blijven door een generatiepact bis, dat driemaal gepeperder is dan het eerste. De begroting zit vol onopvallende maatregelen die de gewone gezinnen, de "hard werkende" middenklasse zullen treffen.
Bovendien mag men niet vergeten dat, in het kader van de regionalisering, een deel van de besparingen doorgeschoven worden naar de Gewesten en de Gemeenschappen, die het bovendien met minder zullen moeten doen omdat de bijhorende middelen niet volledig overgeheveld worden.
Neen dus. Wij zijn geen onverantwoordelijken. Wij zeggen dat de begroting niet evenwichtig is en ook niet rechtvaardig. Erger nog: naast de verarming van de minst bedeelden, legt deze soberheidsbegroting ook een zware hypotheek op de relance van de tewerkstelling, en zal zij ons nog dieper in de crisis duwen, zelfs al is zij minder erg dan de soberheidsbegrotingen die in de meeste landen van de eurozone goedgekeurd werden.
Laat ons de echte onverantwoordelijken aanpakken: de speculanten, de banken en de ratingbureaus. Aangespoord door deregulering, privatisering en ongelijkheid werden zij verblind door hebzucht en graaicultuur. Zij hebben de puinhoop van 11,6 miljard aangericht …
De begroting 2012 en volgende Discussieer mee op de VRT-blog van Rudy De Leeuw
