Actu Ontwerp IPA: het woord is aan de basis

Ontwerp IPA: het woord is aan de basis

Vakbond ABVV | Onderhandelingen IPA 2011-2012 Foto Belga

Het ontwerp van interprofessioneel akkoord dat op 19 januari tot stand kwam, zal -hoe men het ook draait of keert- een onbevredigende tekst blijven. Zowel voor de werkgevers als voor de werknemers, want niemand vindt er zijn eisen voor 100% in terug. Bovendien lagen de standpunten van de enen en de anderen heel ver uiteen.

 

 

Frontale aanval

In het najaar van 2010 lanceerden de werkgeversorganisaties een campagne voor de opschorting van de automatische loonindexering (het systeem dat de koopkracht waarborgt). Ze lanceerden ook een frontale aanval op het tijdskrediet en andere verloven (die ze te duur of te ruim vonden) en op het brugpensioen; ze pleitten voor matiging van de sociale uitkeringen, voor een neerwaartse harmonisatie van het bediendestatuut, enz. En dan hebben we het nog niet over het debat over de pensioenen en brugpensioenen, dat wegens de crisis "on hold" werd gezet.

 

Moeilijke context

Een interprofessioneel akkoord is noodzakelijkerwijze een compromis tussen de standpunten van werkgevers en werknemers. Maar ook de context waarin de onderhandelingen plaatsvonden, kan men niet zomaar naast zich neerleggen:
 

  • We zitten nog steeds in volle economische crisis, ondanks tekenen van een lichte opleving
  • De Staat kampt met een grote schuld
  • Ook de politieke crisis die de toekomst van ons land hypothekeert, blijft maar aanslepen
  • De dreiging dat ons land zijn schulden niet meer zou kunnen betalen, wordt met de dag zonder regering groter
  • Tal van EU-landen keurden bezuinigingsplannen goed die een aanslag betekenen op de openbare diensten, de koopkracht van de werknemers en de sociale uitkeringstrekkers en in bepaalde gevallen zelfs op het statuut van de werknemers uit de privésector, alsof sanering van de overheidsfinanciën noodzakelijkerwijze zou rijmen met veralgemeende verarming
  • Als de institutionele hervormingen tot een goed einde gebracht worden en zelfs als ze mislukken, dan zullen ze een zware bedreiging vormen voor de sociale zekerheid en voor het federaal sociaal overleg
  • In het meest optimistische scenario, nl. de snelle vorming van een regering, blijft de mogelijke regeringscoalitie duidelijk een rechtse stempel dragen, en dat betekent weinig goeds voor de werknemers en de sociaal gerechtigden.

 

Zo ver mogelijk

In die moeilijke context zijn we tijdens de onderhandelingen – binnen de perken van ons mandaat – zo ver als mogelijk gegaan om een breuk te vermijden. Om te vermijden ook dat de sociale gesprekspartners hetzelfde imago aangemeten krijgen als de politici die men verwijt – zelfs al doen die alles wat mogelijk is – niet bij machte te zijn compromissen te sluiten of verantwoordelijkheid te nemen.

 

Uiteraard zijn de verantwoordelijkheden niet dezelfde. Wij hebben ook verantwoordelijkheden tegenover de werknemers en de burgers in het algemeen.  Daarbij lieten we ons leiden door drie belangrijke bekommernissen:
 

  1. De Staatsbegroting, die al in slechte papieren zit, niet verder bezwaren.
     
  2. Niet laten raken aan de openbare diensten die een collectieve rijkdom en een reserve aan arbeidsplaatsen zijn.
     
  3. Zorgen voor het evenwicht van de sociale zekerheid en dus voor de inkomens van de sociale gerechtigden, evenals voor het solidaire verzekeringssysteem dat de werknemers tegen loonverlies beschermt.

     

Voor en tegen

Lost het resultaat de verwachtingen in? Dat kunnen we niet zomaar stellen. We hebben toegevingen moeten doen, maar we hebben onze principes niet losgelaten. De tekst is niet zonder belang en is een vooruitgang.

 

En zelfs al hebben we geen vooruitgang kunnen boeken wat het minimumloon betreft, toch zijn we erin geslaagd de solidariteit te vrijwaren dankzij de onverkorte handhaving van de index en dankzij de welvaartskoppeling, terwijl er vooruitgang geboekt kon worden op het vlak van de individuele ontslagbescherming van werknemers die het minder goed hebben.

 

Er is dus voor en tegen.  Nu moeten die ernstig tegen elkaar afgewogen worden. Het debat is aan de gang in onze instanties. Het is nu aan de militanten en de leden zich uit te spreken. De gevolgen van een ja en een neen tegen elkaar af te wegen. Wat we winnen en wat we verliezen in het ene en in het andere geval. Het woord is nu aan de basis. Op 4 februari komt ons Federaal Comité bijeen om te beslissen in de ene of de andere zin. Wij van onze kant zullen nu proberen alle aspecten van dit moeilijke en soms uiterst technisch compromis tegenover de leden uit te klaren.